अनिता ‘प्रकृति’
घाम उदाउँदै गर्दा
पाइला टेकिएका थिए,
मन हराउँदै गर्दा
ध्यान लगाउनु परेको थियो ।
न मैले बुझाउन सकें
न तिमीले बुझाउन सक्यौ ।
न मैले तिम्रो हुँ भन्न सकें
न तिमीले मलाई आफ्नै ठान्यौ ।
मेरा हराएका ती दिनहरू
न तिमीले फिर्ता दिन सक्छौ ।
न मैले आफ्ना दिनहरू गन्नै
घरी अरूका कुरा सुन्यौ
कहिले आफ्ना कुरा सुनायौ।
यसरी दसैंको चङ्गा जस्तै उडायौ,
म क्षितिज नै भेट्छु झैँ उडी रहें।
यसरी उडी रहें उडी रहें
लट्टाई छोडियोस केही भएन
चङ्गा छुट्नु भएन।
मेरा हराएका २२९ दिनहरू
एक्लिएर बिताएका पलहरु
आगोको रापमा तप तप
चुइएका मेरा आँशुका ढिक्काहरु
यसरी खरानी सँगै सँगालेको छु।
अनि तिमीले खुवाएको त्यो
पहिलो कफीलाई सलाम छ।
जो रगत होइन तर आफ्नै हुँ
आभास दिलायो उसलाई पनि
यी दिनहरु यसरी बिते
त्यसरी बिते
जसरी बिते
आखिर बित्न चाई बिते
र
मैले सकारात्मक रूपमा लिए।
यो एउटा विश्वविद्यालय हो।